Typowe błędy w pracach magisterskich

Typowe błędy w pracach magisterskich

Typowe błędy w pracach magisterskich – W pracach magisterskich natrafia się na typowe braki i błędy. Trzeba je znać, aby ich unikać. Przeważna część braków wynika z niedostatecznej opieki ze strony katedry. Błąd najpospolitszy prac magisterskich — to ich wątpliwa problemowość. Do rzadkości należą prace, których temat byłby, jako problem, należycie uzasadniony. Jest to widocznie zadanie na ogół bardzo trudne. W sprawie tej studenci zajmują nierzadko takie oto stanowisko: „po co uzasadniać temat, skoro rzecz jest jasna przez profesora sprecyzowana; trzeba mi po prostu wykonać zadanie, objęte tematem”. Stanowisko to nie jest dziwne, jeśli zważyć, że studentowi brak „perspektywy” do zauważania względnej wielkości problemów. Brak ten w dużej mierze przy-pisać należy pośpiesznemu gromadzeniu wiadomości — w ciągu lat studiów — bez wystarczających sposobności do krytycznych refleksji nad nimi. Dalszy i dość pospolity błąd leży w „zlepianiu” pracy z fragmentów piśmiennictwa i w przesadnym powoływaniu się na autorytety. Często prace magisterskie są wręcz kompilacją cytat i fragmentów z prac innych. Student czuje się przytłoczony dotychczasową wiedzą i obawia się oderwania od niej, a tym pewniej obraca się dokoła swego tematu, na im więcej autorów, zwłaszcza autorów znanych, potrafi się powołać. W rezultacie składa okruchy wiedzy dotychczasowej. Jeśli przy tym brak mu jasne-go uchwycenia problemu, robi to mechanicznie, bez należytego usprawiedliwienia I połączenia fragmentów z prac cudzych. Zwykle w połączeniu z tym błędem zdarza się wadliwy układ prac magisterskich.

Typowe błędy w pracach magisterskich – Poszczególne ich części (rozdziały, podrozdziały) nie następują po sobie konsekwentnie według wymogów metodologii.

Zdarza się, że autor przeplata informacje o metodzie lub o metodach roboczych informacjami o wynikach, że wobec literatury przedmiotu zajmuje stanowisko w podsumowywaniu rezultatów badań itp. Praca robi wrażenie rzeczy chaotycznej. Inny dość pospolity błąd prac magisterskich widać w sposobach opracowania materiałów i badań. Autorzy prac nagromadzają zestawienia, ta-belki i wykresy, a nie objaśniają ich należycie. Niektóre prace magisterskie są to po prostu zbiory materiałów bez podstawy (w problemie) i bez rezultatu wyników ogólnych. W niektórych pracach magisterskich widać przesadę w sposobie wykonania tabel, obliczeń procentowych, analiz statystycznych i wykresów z nadzwyczajną dokładnością: np. podawanie procentów z dwoma miejscami dziesiętnymi, analizy statystyczne wykonane we wszystkich możliwych kierunkach. Dokładność ma oczywiście istotne znaczenie w każdej pracy naukowej, ale zawsze jest rzeczą względną. Gdy materiał spostrzeżeń jest zbyt mały, ponadto wątpliwy, niekiedy podawanie procentów nawet tylko w liczbach całkowitych i analizowanie wyników wszystkimi możliwymi metodami statystycznymi może nie mieć sensu. Najczęstszym błędem prac magisterskich jest brak oszczędności słowa. Nie uzasadniwszy należycie problemu, nie objaśniwszy we właściwy sposób materiału naukowego, autor pracy snuje rozwlekle „przędzę” słów i zdań bez wyraźnej treści. W pracy nie ma treści; jest „woda”. Przyczyn bywa wiele, w pierwszym rzędzie wymienić należy: wpływ wprawy w pisaniu klasówek językowych w liceum, brak wystarczającej wiedzy i obawa, że praca nie będzie miała rozmiarów wystarczających. Wreszcie często spotyka się w pracach magisterskich błędy językowe, nie mówiąc już o brakach z punktu widzenia literackiego. Język bywa często nader surowy, a nierzadko trafiają się błędy gramatyczne. O tym wspomniano już wyżej.