Zasady oceny prac magisterskich

Zasady oceny prac magisterskich

Zasady oceny prac magisterskich podane są ramowo lub mieszczą się domyślnie w celu tych prac oraz w ogólnych zasadach oceny prac naukowych. Tutaj trzeba jednak zwrócić uwagę na niektóre konsekwencje. Ze względu na ćwiczebny charakter prac magisterskich profesor, ich recenzent, powinien oceniać w pierwszym rzędzie nie tyle wartość tematu, uzasadnienie problemu i metodę, ogólnie nie tyle to, co sam studentowi podał, ile raczej sposób wykonania szczegółowych zadań w ramach pracy badawczej i pisarskiej. Ocena wszechstronna jest oczywiście potrzebna, lecz jest to właściwie krytyczna lub samokrytyczna ocena pracy naukowo-dydaktycznej profesora, a nie autora pracy magisterskiej. Profesor-recenzent powinien więc wskazać samokrytycznie na braki i błędy w problematyce i metodologii pracy przez siebie pokierowanej. Powinien to również zrobić (krytycznie) koreferent, tj. drugi recenzent. Jeśli rzeczywiście dana praca magisterska stanowi fragment określonego planu badań, ocenę uzasadnienia problemu ramowego, metody i wyników badań zespołowych napiszą prawdopodobnie recenzenci-specjaliści. Ocena sposobu wykonania zadań, zleconych studentowi, powinna być szczegółowa, a więc nie powinna ograniczyć się do formalnego określenia stopnia. Ocena dydaktycznie wartościowa powinna być króciutkim referatem krytycznym o danej pracy magisterskiej, poniekąd nawet o możliwościach dalszych studiów jej autora. Ocena zawierać powinna oprócz uwag krytycznych wiadomości o genezie pracy i o jej związku z działalnością naukową katedry. Jedno i drugie wymaga co najmniej kilku zdań.

Zasady oceny prac magisterskich Przeto dydaktycznie użytecznej recenzji pracy magisterskiej nie sposób zmieścić na mniej niż jednej stronie maszynopisu.

Ocena pracy magisterskiej odnosi się wprawdzie do poprawności wy-konania zleceń w zakresie poszczególnych wysiłków badawczych i pisarskich, lecz powinna również uwzględnić pytanie, co i ile w pracy jest samodzielne i twórcze, a to ze względu na dobór młodego narybku naukowego. Zdolności naukowo-twórcze mogą się ujawnić właśnie i znacz-nie wyraźniej w pracy magisterskiej aniżeli w innych zadaniach i czynnościach dydaktycznych, z wyjątkiem aktywności na seminariach. Ocena pracy magisterskiej stanowi jedną z najwłaściwszych okazji do selekcji autorów na studia dalsze i ewentualnie w kierunku naukowym. W ocenie tej nie na miejscu ostatnim uwzględnić należy rozmiar wysiłku badawcze-go, który jest tym ważniejszy, im mniej można liczyć na samodzielność wyborze i uzasadnieniu problemu, w konstrukcji metod, w stawianiu hipotezy itp. Znaczy to, że ważny jest przecież rozmiar pracy magisterskiej (pisanej) pod warunkiem, że nie ma w niej rozwlekłości. W praktyce oceniania prac magisterskich występują czasem u recenzentów konflikty co do uznawania względnej wagi różnych kryteriów oceny. Uwagę zwrócić warto tu na konflikt między oceną „rzeczową”, opartą mł kryteriach metodologicznych i logicznych, a „formalną”, ze względu na poprawność językową. Zdarza się czasem, że praca jest me-todologicznie dobrze wykonana, nawet pomysłowa i samodzielna, jednak-że napisana niestarannie, z błędami gramatycznymi. Co robić? Jedni pracę całkiem dyskwalifikują („absolwent szkoły wyższej nie może robić błędów gramatycznych”), inni obniżają ocenę o jeden lub dwa stopnie. Wydaje się, że słuszna byłaby praktyka inna: nie przyjmować pracy do oceny rzeczowej, dopóki zawiera błędy gramatyczne, ale ocenę końcową opierać wy-łącznie na kryteriach rzeczowych.