Wpływ terapii psychologicznych na ból i funkcjonalne ograniczenia u dorosłych chorych na chroniczny ból krzyża

Wpis przedstawia skrótowy opis rezultatów badania nad wpływem terapii uważności w redukowaniu stresu, terapii poznawczo behawioralnej oraz zwykłej opieki na przewlekły ból pleców i funkcjonalne ograniczenia u dorosłych w perspektywie randomizowanych prób klinicznych.

Hipotezy.

Celem badania była ewaluacja efektywności przewlekłego bólu krzyża metodą MBSR, CBT i zwykłą opieką.

  1. Postawiono hipotezę, że dorośli z chronicznym bólem krzyża przydzieleni losowo by otrzymywać MBSR będą wykazywać większe krótko i długoterminowe polepszenie w bólu pleców związanych z ograniczeniami funkcjonalnymi i innymi efektami w porównaniu z tymi którzy byli przydzieleni losowo do grupy zwykłej opieki.
  2. Drugą hipotezą było to, że terapia MBSR będzie lepsza niż CBT, ze względu na na to, że obejmuje yogę, która okazała się być efektywna w leczeniu chronicznego bólu pleców.

Plan eksperymentalny.

Badanie miało charakter badania podłużnego z randomizacją do grup poddanych oddziaływaniom i grupy kontrolnej.

W rekrutacji do badania wzięło udział 1767 osób. Kryteriami wyłączenia było:

– przezywanie bólu mniej niż 3 miesiące

– brak możliwości stawienia się do badania

– zakłócenia aktywności (mniejsza od 3 (mierzona na skali od 0 do 10).

– ocena bólu  (mniejsza od 4 (mierzona na skali od 0 do 10).

– inne

Po wykluczeniu 1425 osób. W badaniu pozostało 342 badanych, którzy byli przydzieleni losowo do jednej z trzech grup:

  1. Otrzymującej zwykłą opiekę
  2. Otrzymującej terapię opartą o trening uważności w oparciu o redukcję stresu
  3. Otrzymującej poznawczo behawioralną terapię

Badanie miało charakter longituidalny i testowanie uczestników odbywało się po:

– 4 tygodniach

– 8 tygodniach

– 26 tygodniach

– 52 tygodniach

Operacjonalizacja.

W celu zbadania wyników kondycji zdrowotnej badacze użyli poniższych miar. Miary 1 i 2 były testowane w każdym punkcie czasowym. Miary od 3 do 8 były testowane w po 8 tygodniach, 26 i 52.

  1. Ograniczenie funkcjonalne związane z bólem oceniano za pomocą zmodyfikowanego 23 itemowego narzędzia RDQ16 pytających raczej o ostatni tydzień niż tylko o dzień dzisiejszy. Wyższe wyniki (rozpiętość skali wynosiła od 0 do 23 punktów) wskazywała wyższe ograniczenia funkcjonalne. Narzędzie RDQ wskazywało na rzetelność, trafność i czułość w stosunku do pomiarów zmian klinicznych.
  2. Przeszkadzający ból pleców w ostatnim tygodniu był mierzony w skali od 0 do 10 ( 0 oznaczało całkowity brak przeszkadzania, a 10 oznaczało ekstremalne przeszkadzanie)

Powyższe pomiary testowano w każdym punkcie czasowym.

  1. Depresyjne symptomy oceniano używając kwestionariusza PHQ-8 z rozpiętością skali od 0 do 24 punktów (większy wynik wskazywał na wyższą dotkliwość)
  2. Lęk mierzono używając skali uogólnionych zaburzeń lękowych GAD-2 z rozpiętością skali od 0 do 6 punktów (większy wynik wskazywał na wyższą dotkliwość)
  3. Charakterystyka natężenia bólu była oceniana jako średnia z 3 ocen na skali 0-10 (bieżący ból, najgorszy ból oraz przeciętny ból w ostatnim miesiącu (wyższy wynik wskazywał na większą intensywność bólową))
  4. Skala Ogólnego Wrażenia zmiany pytała badanych o to by ocenili poprawę bólu na 7 stopniowej skali (całkowicie zniknęły, dużo lepiej, nieco lepiej, trochę lepiej, tak sam, trochę gorzej oraz o wiele gorzej.
  5. Ogólny fizyczny stan zdrowia (komponent fizyczny i psychiczny) był mierzony na 12 itemowej skali (przyjmującej wyniki między 0 a 100 punktów) – niższe wyniki wskazywały na gorszy stan zdrowia.
  6. Uczestnicy byli również pytani o stosowanie przez nich leków i ćwiczeń na ból pleców podczas ostatniego tygodnia

Powyższe pomiary testowano w każdym punkcie czasowym za wyjątkiem pomiaru po 4 tygodniach.

W badaniu również zbierano informację o płci, wieku, edukacji, rasie, stanie cywilnym, dochodach oraz o historii choroby i oczekiwaniach.

Główne wyniki.

Na początku badania grupy były do siebie podobne pod względem zmiennych socjodemograficznych i właściwości bólowych za wyjątkiem większej ilości kobiet w grupie zwykłego leczenia oraz mniejszej ilości ilości absolwentów uczelni w grupie MBSR. Analiza statystyczna wyników wykazała, że wraz ze wzrostem czasu trwania leczenia w grupie zwykłej opieki, wyniki były istotnie niższe pod względem ograniczenia funkcjonalnego i przeszkadzającego bólu pleców niż w grupie interwencji MBSR i CBT. Analiza nie wykazała istotnych różnic pomiędzy metodami MBSR i CBT. Dalsza analiza wykazała, że pod względem symptomów depresyjnych i lęku badani szybciej dochodzili do siebie w grupie MBSR i CBT niż badani  w grupie zwykłej opieki (analiza wykazała różnice w 8 i 26 tygodniu, brak różnic wystąpił w tygodniu 52). W przypadku charakterystyki intensywności bólowej analiza wykazała, że badani uzyskiwali o wiele bardziej pożądane wyniki w grupie MBSR i CBT niż badani  w grupie zwykłej opieki w każdym z punktów czasowych. W przypadku ogólnego stanu zdrowia w domenie fizycznej, analiza nie wykazała, żadnych istotnych różnic pomiędzy grupami w każdym punkcie czasowym. Niemniej pod względem mentalnego komponentu analiza wykazała, że bardziej pożądane wyniki i szybciej uzyskali badani w grupie MBSR i CBT niż badani  w grupie zwykłej opieki (analiza wykazała różnice w 8 i 26 tygodniu, brak różnic wystąpił w tygodniu 52). Ogólne polepszenie odczuwania mniejszego bólu odnotowano w każdym z punktów czasowych w grupie MBSR i CBT niż w grupie zwykłego traktowania. W przypadku używania medykamentów analiza wykazała, że tylko w 8 tygodniu badani używali ich mniej w grupie MBSR i CBT. Dalsza analiza wykazała, że w 8 i 52 tygodniu badani z grupy MBSR i CBT częściej niż badani z grupy zwykłej opieki ćwiczyli plecy. W przypadku ćwiczeń ogólnych analiza nie wykazała istotnych różnic miedzy grupami w żadnym z punktów czasowych.

Potwierdzenie hipotez.

Analiza wyników badania pacjentów z chronicznym bólem pleców wykazała, że osoby traktowane terapią MBSR lub CBT porównane ze zwykłą opieką uzyskiwały wyższe polepszenie wyników w bólu pleców i ograniczeń funkcjonalnych.

Badanie nie wykazało różnic między tarpią MBSR a CBT. Wyniki te sugerują, że interwencja MBSR jest równie skutecznym sposobem leczenia dla pacjentów z chronicznym bólem krzyża co interwencja  poznawczo behawioralna.

Link do źródła klik